پایدارسازی گود

سازه نگهبان عمدتا دو وظیفه مهم را بر عهده دارد که عبارت است از:
الف-حفاظت از تجهیزات اطراف گود و حفاظت از افرادی که داخل گود مشغول کار کردن هستند.
ب-حفاظت از خانه و پلاک های مجاور گود برای جلوگیری از سست شدن و ریزش آن ها
بعضی از سازندگان برای فرار از هزینه انواع سازه نگهبان به اجرای سازه نگهبان توجهی نمی کنند. این کار می تواند خطر بزرگی را هم برای گود و هم پلاک های مجاور ایجاد کند. با تکیه بر اینکه خاک مقاومت خوبی دارد نمی توان این اصول را زیر پا گذاشت زیرا خاک و شرایطی که دارد کاملا غیر قابل پیش بینی است و ممکن است رفتارهایی را بروز دهد که شما را غافلگیر کند.
انواع سازه نگهبان :
1-خرپایی:
در این نوع روش، خاک برداشته شده با سازه فلزی جایگزین می شود.سازه نگهبان خرپایی برای گودبرداری های کم عمق کاملا مناسب می باشد. نوع ساختمان سازه نگهبان خرپایی بصورت مثلثی است و یکی از ستون ها بصورت عمود در مجاورت ساختمان نصب میشود و بقیه به شکل اضلاع مثلث و یا مایل نصب می شوند. فاصله خرپاها در این روش نباید بیش تر از ۴ متر بشود. از مشکلات سازه نگهبان خرپایی این است که جای زیادی را اشغال می کند.
2-مهار متقابل:
دومین نوع از انواع سازه نگهبان ، سازه نگهبان مهار متقابل است. این نوع از سازه نگهبان برای گودهایی که عرض کمی دارند بسیار مناسب می باشد. زیرا سازه های خرپایی برای این نوع از گودها مناسب نمی باشد. اجرای این نوع از سازه نگهبان زمان زیادی نمی گیرد. در این سازه ستون هایی به شکل عمودی نصب می شوند که میان آنها ستون های افقی نصب می شوند.
3-دیوار برلنی و شمع درجا:
روش دیوار برلنی یا سولجر پایل یکی از قدیمی ترین روش های پایدارسازی گود است. در صورت استفاده از شمع های بتنی می بایست طبق نقشه های اجرایی شمع های بتنی درجا اجرا گردد. در صورت استفاده از شمع های فلزی که غالبا زوج نیمرخ بال پهن، IPE و یا لوله هستند، ابتدا محل شمع ها حفاری شده و سپس ریشه شمع ها بتن ریزی می گردد.سپس شمع های فولادی در محل های حفاری شده قرار داده می شوند. البته شمع های فولادی ممکن است به صورت کوبیدنی نیز اجرا گردند. نوع شمع و قطر شمع بستگی به بار مجاور گود و مشخصات خاک دارد.پس از اجرای شمع ها، خاکبرداری آغاز می گردد و تا تراز مناسب جهت اجرای شبکه فولادی (مش) و یا الوار چوبی خاکبرداری می گردد و سپس جهت جلوگیری از ریزش های موضعی شبکه فولادی (مش) اجرا شده و سپس بتن پاشی (شاتکریت) می گردد و یا الوارهای چوبی قرار داده می شود. این روند تا انتهای گود ادامه می یابد. در شرایطی که تغییر مکان مجاور گود نسبتاٌ حساس باشد، پشت الوارهای چوبی می بایست با مصالح متراکم پر گردد. ضخامت الوارهای چوبی یا رویه بتنی بستگی به نوع خاک، فاصله شمع ها و … دارد.نیروها توسط رویه بتنی یا الوارهای چوبی به شمع های بتنی یا فولادی (سولجر پایل ها) منتقل می گردد و سپس توسط شمع های بتنی یا فولادی به صورت طره تحمل می گردد و باعث ایستایی گود می شود. در صورتی که شمع های بتنی یا فولادی به تنهایی قادر به تحمل این نیروها نباشند، با استفاده از ترکیب این روش با روش های دیگر پایدارسازی مانند میخ کوبی دیواره ها (نیلینگ)، مهارگذاری (انکراژ) و یا مهار متقابل (استرات)، فشار خاک وارده به شمع ها تحمل می گردد. این سازه برای گودهایی که خاک آن ها بسیار متراکم و سخت باشد و یا گودهایی که تراز آب، زیر تراز کف گود قرار دارد، کاملا مناسب است.
4-دیافراگمی:
دیوار دیافراگمی و یا دیوارهای دوغابی نیز یکی از انواع سازه نگهبان است. در این روش یک بخشی از دیوار حفاری می شود و داخل آن دوغاب بنتونیت ریخته می شود و آرماتورگذاری می شود و سپس بتن ریزی می شود. دیوار دیافراگمی علاوه بر اینکه نقش سازه نگهبان را دارد بعنوان دیوار حایل نیز عمل می کند. بنابراین این نوع سازه نگهبان برای گودهایی که طول زیادی دارند مناسب است.
5-دوخت به پشت:
دوخت به پشت نیز یکی از انواع سازه نگهبان است که چاه هایی بصورت افقی در دیواره ی گود حفاری می شود و داخل آن های کابل های تنیده قرار داده می شود و ادامه کابل ها را روی دیوار می کشیم و دیواره ی گود را به این روش مهار می کنیم. این روش کمی زمان گیر و هزینه بر می باشد.
6-سپرکوبی:
سپرکوبی نیز یکی از انواع سازه نگهبان است که در اطراف گود سپرهایی نصب می شود که بعد از آن خاک برداری شروع می شود و بعد از مشخص شدن عمق مناسب خاک برداری ، تیرهای پشت بند افقی نصب می شود. برای عرض های کم می توان از سپرهای چوبی و برای عرض های زیاد از سپرهای فلزی استفاده کرد. برای گودهایی که احتمال نفوذ آب در آن زیاد است سپرهای چوبی پیشنهاد نمی شود.
7-سازه معکوس یا تاپ دان:
روش اجرای سازه معکوس یا تاپ داون از جمله روش هایی است که از آن برای پایدار سازی گودها استفاده می شود. بر خلاف روش معمول ساخت سازه که از پایین به بالا صورت می گیرد، در این روش احداث سازه از بالا به پایین انجام می شود.این روش برای سازه هایی که از نظر متراژ و فضا محدودیت دارند، صورت میگیرد. به عبارتی ساختمان هایی که گود آنها عمق زیادی دارد ولی سطح آنها کم است و برای گودبرداری دچار محدودیت هستیم. یکی دیگر از مزایای این روش زمان کمی است که نیاز دارد بنابراین برای پروژه هایی که محدودیت زمانی دارند مناسب است. به طور مثال ساختمان هایی که ساخت آنها باعث ایجاد ترافیک و شلوغی در خیابان های پرتردد و تنگ میشود، این روش بسیار مناسب است. از دیگر مواردی که این روش برای آنها مناسب است، مکان هایی هستند که سطح آب های زیر زمینی در آنها بالاست و همین امر حفاری و فونداسیون را دچار مشکل میکند. در چنین مواقعی میتوان با استفاده از شمع های عمیق و دیوار دیافراگمی میتوان این قضیه را حل کند. از دیگر مزایای آن بالا رفتن سرعت ساخت و ساز است زیرا وقتی قسمتی از طبقه های زیرین ساخته شد و مقداری پیشرفت در ساخت آن ها حاصل شد، میتوان به صورت همزمان طبقه های بالایی را نیز ساخت، بنابراین سرعت کار بسیار بالا میرود. از طرفی همین افزایش سرعت باعث کاهش برخی هزینه های جانبی از جمله نگه داری مصالح، تامین آنها و … میشود.
مراحل اجرای روش تاپ دان:
برای اجرای این روش در اولین مرحله باید دیوار های دیافگرامی که در اطراف گود هستند و به مثابه سازه نگهبان عمل میکنند، اجرا شود. البته این نکته را فراموش نکنید که اگر عرض سازه کم باشد، لازم است با کمک از استرات های فولادی باید دو دیواره پیرامونی را به یکدیگر متصل کنیم، این کار باعث ایجاد پایداری دو دیواره میشود. در مقابل ولی اگر عرض سازه زیاد بود، باید بین دو دیواره از شمع های بتنی استفاده کرد تا از نظر استحکام دچار مشکل نشویم. این شمع ها مانند ستون عمل میکنند. پس از انجام این مراحل میتوان استرات ها را به دیواره دیافگرامی و شمع ها نصب کرد. این مرحله پایداری خاک را افزایش داده و تامین میکند.
پس از آن لازم است که خاک حفاری شود. برای حفاری خاک باید تا تراز زیر طبقه منفی یک حفاری شود. این کار با هدف تامین فضای لازم برای سقف اول ساختمان انجام میشود. سپس میتوان سقف طبقه منفی 1 را اجرا کرد، سپس این کار را تا رسیدن به پایین طبقه ادامه میدهیم. نکته ای که برای استفاده از این روش باید به آن توجه کرد این است که بازشوهای مناسبی به منظور دسترسی مصالح و ماشین آلات به طبقات پایین تر، در اختیار باشد و در نهایت آخرین مرحله ساخت، برداشتن استرات هایی است که در ابتدای کار و به جهت حفظ پایداری خاک استفاده شده اند.
8-میخکوبی یا نیلینگ:
سازه نگهبان میخکوبی از انواع سازه نگهبان هایی هست که در پروژه های داخل شهری زیاد از آن استفاده می شود و عملیات حفاری و پایدارسازی هردو بصورت همزمان انجام می شود.روش اجرای نیلینگ به این طریق است که گودبرداری به اندازه‌ی عمق ایمن مورد نظر انجام شده سپس با استفاده از ماشین‌های حفاری مخصوص، سوراخ‌های مایل در سطح گود با فواصل مشخص حفر می‌شود.در مرحله‌ی بعد میلگردهای فولادی به قطر مشخص و با طول‌های مشخص که در نقشه‌ها، اطلاعات آن‌ها آورده شده را درون این گمانه‌ها به وسیله‌ی اسپیسر فیکس می‌کنند. سپس درون حفره و اطراف آرماتور را به وسیله‌ی دوغاب مخصوص پر می‌کنند. سپس به وسیله‌ی مش و شات دیواره‌ی خاکبرداری پوشانده می‌شود و سپس به وسیله‌ی صفحه‌های تکیه‌گاهی و مهره و نیل‌ها شبکه‌ی مش را به خاک پشت دیوار مهار می‌کنند در این روش چون میخکوبی روی ملک مجاور صورت می گیرد، کسب اجازه از همسایه ها نیاز است.
9-انکراژ:
روش انکراژ به‌عنوان یکی از شیوه‌های پایدارسازی گودبرداری و شیب‌ها، شباهت بسیاری به روش نیلینگ دارد. پس از اجرای آن، توانایی و مقاومت خاک به شکل چشم‌گیری افزایش می‌یابد. در روش مهارکوبی یا انکراژ، از وسیله‌ای با جنس فولاد، برای مثال میلگرد یا استرند، بهره می‌بریم. استفاده از اجزاء فولادی باکیفیت در مراحل انکراژ، این روش را به یک راهکار پیشرفته و مؤثر در امر پایدارسازی تبدیل کرده است. این متد نه‌تنها به ارتقاء مقاومت خاک کمک می‌کند بلکه از طریق اعمال نیروهای پس تنیدگی، استحکام و پایداری سازه را تضمین می‌نماید.اگر بخواهیم شیوه اجرای انکراژ را به‌صورت خلاصه شرح دهیم می‌توانیم به موارد زیر اشاره کنیم:
ابتدا مشابه با روش نیلینگ، پس از بررسی ویژگی‌های فیزیکی و شرایط محیطی محل موردنظر، گودبرداری و حفاری انجام می‌شود. این گودبرداری به‌صورت مرحله‌به‌مرحله و تا عمق مشخصی صورت می­گیرد. در دیواره‌های گود، حفره‌ها یا چاهک‌ها به فواصل و تعداد مشخصی برای قرار دادن میله­های مهارکوبی ایجاد می­شود. سپس دوغاب سیمانی به داخل گمانه‌ها تزریق می‌گردد. میلگرد از پیش‌تنیده شده یا استرند درون چاهک‌ها قرار می‌گیرد. پس‌ازآن، به‌منظور هرچه بیشتر ثابت ماندن میلگردها، داخل چاهک‌ها با دوغاب سیمانی پر می­شود. این کار می‌تواند از خوردگی جلوگیری کند و انتقال نیرو بین خاک و میلگرد به‌طور مؤثرتری انجام دهد.مشابه با روش نیلینگ، یک لایه بتن پاشی انجام می‌شود. پس از گذشت حدود 7 روز، نیروی پیش­تنیدگی که در میلگردها ذخیره شده است، کاملاً آزاد شده و با ایجاد فشار به دوغاب اطراف آن و در نتیجه به خاک، باعث فشرده‌تر شدن و افزایش مقاومت آن در برابر رانش و ریزش می‌گردد.
۹-شیب پایدار:
این روش، در صورت فراهم بودن شرایط لازم، به‌عنوان یکی از اقتصادی‌ترین روش‌ها برای پایدارسازی گودها محسوب می‌شود. با استفاده از آن، در خاک‌برداری‌های گسترده با حجم بالا، استفاده از مهاربندی‌های عرضی در جهت عمود بر دیواره‌ها غیراقتصادی و غیرقابل اجرا است. همچنین علاوه بر کاهش هزینه، استفاده از گودبرداری با شیب‌ پایدار به صرفه‌جویی در زمان نیز منجر می‌گردد.
عوامل مؤثر بر اجرای گودبرداری با شیب پایدار:
عوامل مؤثر بر قابل‌اجرا بودن گودبرداری با شیب پایدار شامل چند مورد است که باید موردتوجه قرار گیرند. اولاً، باید امکان ایجاد شیب در زمین موردنظر وجود داشته باشد، به‌علاوه دبی آب زیرزمینی که به شیب وارد می‌شود باید کم بوده و یا قابل‌کنترل باشد. علاوه بر این، نوع خاک موجود در محل خاک‌برداری، میزان رطوبت خاک، عمق، زاویه شیب خاک‌برداری، فشارهای سربار خاک، میزان هوازدگی خاک و سایر شرایط جوی و زمین‌شناسی نیز از عوامل مهم می‌باشند. در شرایطی که فضای کافی برای اجرای شیب در دسترس باشد، در خاک‌های با تراکم و دانه‌بندی مناسب، می‌توان به‌صورت پله‌ای یا حفظ شیب پایدار خاک بدون نیاز به سازه نگهبان، به گودبرداری پرداخت. بااین‌وجود، در گودبرداری با شیب پایدار باید به مسائلی مانند خطرات افت مقاومت به دلیل هوازدگی، احتمال اشباع و ریزش خاک درنتیجه باران‌ها دقت شود. پس از اجرای گودبرداری اصلی، این قسمت‌ها باید با استفاده از مصالح مناسب و با لایه‌بندی دقیق و تراکم کافی پر شده تا پایداری و ایمنی این بخش‌ها تضمین گردد.
انواع تکنیک‌های گودبرداری بدون مهار:
روش‌های گودبرداری بدون مهار به دو دسته اصلی تقسیم می‌شوند: گودبرداری با دیواره قائم و گودبرداری با دیواره مایل (شیب پایدار). این دو روش براساس نوع خاک و شرایط پروژه اجرا می‌شوند.
گودبرداری با دیواره قائم: این شیوه برای گودهایی با عمق کم و درصورتی‌که خاک مورد استفاده چسبنده باشد، مناسب است. در این روش، دیواره گود عمودی و بدون نیاز به شیب است.
گودبرداری با دیواره مایل (شیب پایدار): این تکنیک برای گودهایی با عمق کم تا متوسط استفاده می‌شود، به‌ویژه برای خاک‌هایی که قابلیت حفظ شیب پایدار دارند. در این روش، شیب دیواره گود به‌شدت به عواملی همچون نوع خاک موجود در محل، عمق گود و وضعیت آب زیرزمینی وابسته است.

شرکت کیان سازه بارثاوا با توجه به سابقه و تجربه بالای خود در انجام پروژه های پایداری سازی گوناگون و با بهره مندی از مهندسین و متخصصین کارآزموده و همچنین تجهیزات پیشرفته می تواند به صورت کاملا به صرفه و با پایین ترین ریسک ممکن پروژه شما را به انجام رساند. توجه داشته باشید که اجرای پایدارسازی گود فعالیتی به شدت تخصصی و نیازمند تجربه و دانش بالا می باشد و در صورت ساده انگاری و کم توجهی و استفاده از پیمانکاران کم تجربه و یا با اطلاعات ضعیف تر ممکن است حوادث و ضررهای جانی و مالی جبران ناپذیری را متحمل شوید.
قابل ذکر است که شرکت کیان سازه بارثاوا دارای گواهینامه صلاحیت پیمانکاری از سازمان برنامه و بودجه کشور می باشد که این خود گواهی بر کیفیت کار ما می باشد.
شما میتوانید نمونه کارهای ما را از صفحه اصلی سایت قسمت پروژه ها مشاهده نمایید و درصورت نیاز به بررسی بیشتر و مشاوره از طریق تماس با ما یا ارسال پیام و یا ایمیل با ما در تماس باشید.